Alma desgarrada

O sopor da ausencia e a rutina da incandescencia da paixóm ,

a lúa que parecia iluminarse só para eles,

a perpetracióm do crime da individualidade arredista,

a asuncióm de que nim o amor pode retrasar o fim,

o ego e o medo como antíteses vacuas dese intre esperado,

o ceo no que te reflexabas xa nom trasluce nada,

e el morrendo nesa manhá distante 78 kms do edém e da luxuria, da conversa e da asuncióm de que todo puido ser e nada tem que permanecer pero axuda.

Advertisements

About osomdaalma

Carlos Garcia, da Galiza e de muitas coisas: Pessoa sendeirismo ler xadrez política desporte Galiza A lusofonia O Cinema
Esta entrada foi publicada en Uncategorized. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

w

Conectando a %s