Horror vacui

Levaba dias sem ela, sem a sua voz, sem saber nada. Imaxinaba que novamente ela nom o necesitaba. Pensaba que ela diria: nom sei namorarme, ainda que te enfades nom preciso terte ao meu lado, gozo da minha soidade conflitiva, aos meus anos nom creo no amor, nom gozo, nom miro para o horizonte, aférrome ao meu egoísmo para sobrevivir no medio das altas ondas que circundam a minha vida. El espertou e comezou a chorar. As lágrimas habituadas caíam por rutina, sem paixóm.

About osomdaalma

Carlos Garcia, da Galiza e de muitas coisas: Pessoa sendeirismo ler xadrez política desporte Galiza A lusofonia O Cinema
Esta entrada foi publicada en Uncategorized. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s