Ave Fénix

Há 1 ano morreu por dentro e ansia renascer:

finou naquel minuto da sua fuxida, pareceu durar toda  a vida,

ansiou crear unha nova linguaxe para definir que supóm amar, romperse, confiar, apertar horas, rir por dentro chorando de éxtase, sincronizarse maxicamente, pegarse sem cesar ao outro como se fose o cordóm umbilical, pensarte cada dia e cada riso…

 

Morreu por dentro e 1 vez mais rebrotou. Cambiou? tinha fe na paixóm, na dualidade, na tenrura, nas conversas fluidas e exultantes. A vida pode que sexa algo futil, fugaz. Pode co fonambulismo que nos ate á vida sexa isto: manternos vivos no medio da tormenta.

Advertisements

About osomdaalma

Carlos Garcia, da Galiza e de muitas coisas: Pessoa sendeirismo ler xadrez política desporte Galiza A lusofonia O Cinema
Esta entrada foi publicada en Uncategorized. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s