Abandono do paraíso

Saio da porta do edém do meu mundo interior e desboto a idea mesma de amor, ese engano marabilhoso.  Dous seres nom podem namorarse e entregarse apaixoada e definitamente? Imponse o dominio, o pragmatismo, a vida rutinaria.  Algúns seres pode que si toquem o ceo da compenetracióm e da tenrura constante Algúns pensam que se pode levantar um e fervorosamente alouminhar ao ser querido. Afortunados eles.

A vida é esa eterna mentira chea de medos, rutinas e horas que pasam voando. No medio algúns paramos e negámonos a vexetar asi. Acude no meu auxilio amoroso meu bem, Lesbia existes ?

 

pppppppppppppppppppppp1199665352_f[1]ggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg

 

About osomdaalma

Carlos Garcia, da Galiza e de muitas coisas: Pessoa sendeirismo ler xadrez política desporte Galiza A lusofonia O Cinema
Esta entrada foi publicada en Uncategorized. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s